SPOSOBY ORIENTOWANIA SIĘ

Ana­logie do tej kolejności wewnętrznego przygotowania i następującego potem wykonania ruchu spotkamy na wyższych poziomach działań z rozeznaniem. Oba sposoby orientowania się w przestrzeni, z prze­sunięć paralaktycznych i dzięki wypatrywaniu, współ- występują oczywiście w jednym i tym samym orga­nizmie, jedynie ilościowo różne bywa znaczenie jed­nego i drugiego. Dla orientacji paralaktycznej ważne jest widzenie peryferyczne, tzn. wykorzystanie partii siatkówki odległych od środka, toteż istoty dobrze umiejące orientować się w ten sposób mają często oczy większe niż zwierzęta wypatrujące. Czyżyk na przykład nieprzerwanie wypatruje na wszystkie stro­ny wokoło, jego małe ślepka są w nieustannym ruchu. Duże oko rudzika czy siewki tkwi niemal nieruchomo w orbicie, natomiast w regularnych odstępach nastę­puje wspomniany już kołyszący ruch łebka.

Cześć, mam na imię Krystyna, i bloga założyłam za pośrednictwem syna. Zajmuję się kupnem i sprzedażą mieszkań. Znajomi mówią mi, że znam się na tym jak nikt inny, dlatego chciałabym się tu z Wami podzielić swoją wiedzą.