TYP WYSOKIEJ DZWONNICY

  1. Od X w. wypracowany w Lombardii typ czworobocznej, wą­skiej i wysokiej dzwonnicy, nawiązującej do typu warownych baszt przy rzymskich obozach i kasztelach, a stanowiącej prócz miejsca na zawieszenie dzwonów — również obiekt obronny na wypadek napadu, rozpowszechnił się w architekturze sakralnej daleko poza linią Alp. Najciekawsze, jeszcze z okresu przedro- mańskiego, zachowały się w Hiszpanii, ściślej — w Katalonii. Ja­ko przykład można podać masywną czworoboczną wieżę przy ze­spole klasztornym San Miguel de Cucsa, z połowy X w. Tu nawet zwieńczenie wieży ukształtowano w formie krenelażu. katolickich (po zajęciu przez Karola Wielkiego) częściach Hiszpanii, sąsiadujących z obszarami zajętymi jeszcze przez Ara­bów, warowność świątyń i klasztorów była zresztą i musiała być zjawiskiem oczywistym. Obronny charakter nosiły m. in. bazyliki w Ekluzie, Amerze (obydwie z ok. 950 r.), przede wszystkim zaś św. Cecylii w Montserrat (z 957 r.). Najwymowniejszym przykła­dem warownych obiektów kościelnych jest jednak kataloński klasztor św. Marcina (z lat 1001—1026), fundowany przez opata Olibę. Położony na wierzchołku stromego, skalistego wzgórza, w pięknym, surowym krajobrazie, stanowił niedostępną twierdzę otoczoną murami obronnymi, wzmocnionymi masywnymi przy­porami. Klasztor ten do dziś przetrwał w stanie prawie nie zmie­nionym.

Cześć, mam na imię Krystyna, i bloga założyłam za pośrednictwem syna. Zajmuję się kupnem i sprzedażą mieszkań. Znajomi mówią mi, że znam się na tym jak nikt inny, dlatego chciałabym się tu z Wami podzielić swoją wiedzą.