WSPÓŁGRANIE NAUKI RUCHÓW

Studia T. G. Bowera i W. Balia wykazały, że ujmowanie przestrzeni za pośrednictwem zmysłu dotyku nie jest jedyną podstawą dla formowania się naszego oglądu (naoczności) przestrzeni. Osesek na długo przed jaką­kolwiek dotykową eksploracją przestrzeni dysponuje już sprawnym funkcjonalnie postrzeganiem stałości rozmiarów. Oczywiście jednak, współgranie nauki ruchów oraz rozwoju wewnętrznej reprezentacji prze­strzeni ma podstawowe znaczenie przy uczeniu się specyficznych kształtów rozmaitych przedmiotów. Gdyby nie ruch dowolny, który zestawiany we wsze­lakie formy z najmniejszych elementów ruchowych potrafi aktywnie odtwarzać każdy, byle nie zbyt wiel­ki, układ przestrzenny, to nasz zmysł dotyku nie  doświadczenia przestrzennego, jakim jest faktycznie.

Cześć, mam na imię Krystyna, i bloga założyłam za pośrednictwem syna. Zajmuję się kupnem i sprzedażą mieszkań. Znajomi mówią mi, że znam się na tym jak nikt inny, dlatego chciałabym się tu z Wami podzielić swoją wiedzą.